زندگی پر از سواله می دونم
رسيدن به تو خياله می دونم
تو ميگی يه روزی مال من ميشی
اما موندت محاله مي دونم!
تو ميگی شبا دعامون می کنی
چشمه چاهت زلاله می دونم
توی آسمون سرنوشت ما
ماه کاملم هلاله می دونم
تو ميگی پرنده شيم بريم هوا
غصه ما دو تا باله می دونم
چشم من پر از غم نبودنت
دل تو پر از ملاله می دونم
طاقتم ديگه داره تموم ميشه
صبر تو رو به زواله مي دونم
آره میری و نمی پرسی که اين
دل عاشق در چه حاله می دونم!

چه سلامی؟! وقتی شونه هات مدتهاست به علامت نمیدونم بالاست!

چه بهونه ای؟! وقتی تموم بهونه ها رو گرفتی و دیگه بهونه ای واسه گرفتن نمونده!

چه حرفی؟! وقتی تموم حرفاتو زدی و آخرین تیکه ی باقی مونده ی دلم رو هم... بگذریم!

هر کدوم از حرفات و شعرات چندین بار منو پریشون کردن!

ستاره ها رو هم که دیگه حرفشون رو نزن! از همه شون بیزارم!

دیشب مثه شبای بی قراریه همیشگی... عکس تو رو گذاشتم رو به روم،گوش سپردم به صدای بارون پاییزی و چشم دوختم به گوشی!! که شاید چند ساعتی بگذره و تو زنگ بزنی!

یادته دیگه، کار ما از چند ثانیه گذشت و رسید به چند دقیقه و حالا هم باید به امید چند ساعت موند! و برای روزهایی که نمیدونم میخواد چی بشه، باید دعا کرد که به چند روز نکشه! به همین چند ساعت قانع ام!

اما تا صبح منتظر موندم! گفتم شاید چشمهای پاییزیت هنوز هوای خوابیدن نداشته باشه! ولی انگار تو آسوده خاطرتر از همیشه بودی...

به جون تو میمیرم اگه کسی قسمم بده، اولی، دومی، سومی، همش خودتی! بعد نیس یه خبر بگیری ببینی اینی که به زور اسمشو گذاشتن زندگی چه جوریه؟!

اگر مفهوم این سطر های آشفته رو نفهمیدی، حق با توست! اگر تو هم مثل من هنگام نوشتن سرگردون بودی، همین اینجوری مینوشتی!

پ.ن۱: عشق معامله بدیست که در آن زندگیت رو به قیمت هیچ می بخشی و آخر هم چیزی به نام اعتماد رو از تو میگیرن!

پ.ن۲: اگه گفتم برو پیش همون.......! از سر عصبانیت یه چی گفتم! ولی تو چرا گفتی، میرم؟!!!

پ.ن۳: به فال حافظ اعتقاد دارم! از غصه نجاتم دادند...فال شماره ۱۷۶: "برای شما دیگر از این بهتر نمیشود،آن چیزهایی که آرزو داشتید برآورده میشود غمها و غصه هایت از بین میرود و به عشق خود خواهی رسید و زندگی موفقی خواهی داشت، تمام اینها به خاطر صبر و تحملی که داشتی، نصیب شما شده است. خدا را شکر کن"

حافظ کنار عکس تو من باز نیت میکنم
انگار حافظ با من و من با تو صحبت میکنم
وقت قرار ما گذشت و تو نمیدانم چرا
دارم به این بد قولیت دیریست عادت میکنم
چه ارتباط ساده ای بین من و تقدیر هست
تقدیر ویران میکند من هم مرمت میکنم
در اشتباهی نازنین تو فکر کردی این چنین
من دارم از چشمان زیبایت شکایت میکنم
نه مهربان من بدان بی لطف چشم عاشقت
هر کجای دنیا که روم احساس غربت میکنم
بر روی باغ شانه ات هر وقت اندوهی نشست
در حمل بار غصه ات با شوق شرکت میکنم
یک شادی کوچک اگر از روی بام دل گذشت
 هر چند اندك باشد آن را با تو قسمت ميكنم...